Rogier’s Road to Recovery

While studying at Princeton three years ago, I mailed you all regularly updates which I called “PU-mails”. I sent 9 of them, was working on number 10, but then got cancer. PU-mail 10 was almost finished but never sent.

Reading the draft-text now feels awkward, as it comments on my last activities before all hell broke loose and brings back memories of those last awkward weeks. Already quite before the last week in which there was no denying I was gravely ill, I felt most strange, unsure, and above all : without any focus. I could not concentrate on anything those last weeks. I tried to get things done in the lab, but no matter how hard I tried to work I achieved absolutely nothing. No focus.

Well here it is : draft of PU-mail number 10. I wrote it in Dutch and hope you like it. The first sentence was more valid than I could anticipate : “What a month!”.

—

PU-mail 10 : Has your overweight dog lost a step or two?

Beste Vrienden en Vriendinnen,

Wat een maand! Mijn roommate is terug naar Duitsland, ik ben verhuisd op de campus, 18.000 alumni van Princeton kwamen terug naar hun alma mater voor de Reunions en het collegejaar is afgelopen voor alle undergraduates. Oh ja, en Pedigree is een grote advertentiecampagne op televisie gestart om hun nieuwe dieet-hondenbrokken in de markt te zetten met als slogan “Has your overweight dog lost a step or two?”. Je ziet dan een te dikke hond vertraagd over het scherm lopen terwijl alle slanke hondjes in de achtergrond in draf passeren en een hoop plezier met elkaar hebben. Gelukkig knapt de hond zienderogen op wanneer hij de speciale dieet-brokken van Pedigree krijgt! Heel bizar. Overigens kunnen de meeste hondenbezitters ook zo’n low fat-hondenbrokken-dieet gebruiken (misschien moet ik dat ideetje maar even naar Pedigree opsturen). Hoe leg je dit uit aan de rest van de wereld?

Het leven is hier vrij sterk veranderd nu het collegejaar is afgelopen. Alle 4600 undergrads naar hun ouders zijn vertrokken (of hun zomerstage - het is vrij gewoon in de zomer onderzoek te verrichten of bij een bedrijf te werken). En ook veel visiting graduates zijn terug naar waar ze vandaan kwamen. Zo is mijn roommate Tasho terug naar Duitland en zijn ook Henning, Valentin, Ed etc etc vertrokken. Het begint hier flink doods te worden. Eén graduate vertelde mij dat de zomer ideaal was omdat “het dan uitgestorven is en verschrikkelijk heet, terwijl alleen de labs en de bibliotheken airconditioned zijn. Ideaal om te werken dus”. Misschien ideaal om te werken ja, maar gezellig klinkt het niet. Gelukkig woont iedereen ergens anders, wat leuke mogelijkheden biedt voor toekomstige vakanties!

Het is nauwelijks te beschrijven hoe de drie dagen van de Reunions waren. Zo’n 18.000 rijke alumni kwamen terug naar Princeton. Iedereen was oranje gekleed en heel de campus was verbouwd : bekijk de foto’s en de filmpjes op de site! Het blijkt dat vooral de lustrumjaren vrij compleet naar Princeton terug kwamen (dus alle classes die een factor van 5 jaren zijn afgestudeerd : class of 1999, 1994, 1989 etc). Overal op de campus stonden grote feest-tenten waar vijf “jaren” samen verzamelden : dus een tent voor de classes van 1960-65 etc. In elke tent was drie dagen lang gratis drank en eten te halen en elke dag live muziek. Het leuke was dat de muziek afgestemd was op de jaren die in die tent verbleven : de 45-50 tent has dixie-muziek, de 65-70 tent had een beatles-cover band en bij de 90-95 tent had een dj.

Het hoogtepunt van de Reunions was de P-rade : een optocht van alle “jaren” in Princeton-kleding. Voorop mocht de class van 1979 (25 jarig jubileum). Niet zo gek ook aangezien zij met zo’n 500 man in deze drie dagen zo’n 5.5 miljoen dollar aan de universiteit hebben gedoneerd… Daarna werd de volgorde bepaald door ancienniteit. De jongere klassen staan langs de kant en sluiten aan wanneer het hun beurt is. Er zijn speciale liedjes waarmee klassen elkaar groeten en wij deden natuurlijk volop mee in deze gekte. Van de class van 1925 was 1 man aanwezig die met een golfcart werd rondgereden: hij moet zeker ouder dan 100 jaar zijn. De man van de class van 1931 werd als waren held binnengejuicht omdat hij de oudste man was die de optocht lopend aflegde. Ik kan het moelijk beschrijven : de foto’s geven een betere impressie. Het spektakel duurde zo’n 3 uur.

Hoewel het een detail is in het geheel geeft het vuurwerk dat afgestoken werd op de Reunions een goed beeld van hoe zaken hier worden geregeld en hoeveel geld hier beschikbaar is. Er werd vuurwerk afgestoken, maar natuurlijk niet zomaar vuurwerk. Het vuurwerk werd verzorgd door Garden State Fireworks. Dit bedrijf heeft als eerste een combinatie van muziek en vuurwerk gerealiseerd (”musically choreographed displays” waarbij het vuurwerk dus afgestemd is op de muziek die wordt gespeeld) en hebben daarmee alle mogelijke internationale prijzen gewonnen. Het is zelfs zo erg dat hen is gevraagd om een paar jaar niet mee te doen met internationale wedstrijden om de competitie een kans te geven. Zij zijn de exclusieve leverancier van vuurwerk aan World Disney (grootste verbruiker van vuurwerk in de wereld). En zij worden dus geregeld om hier voor wat alumni vuurwerk af te steken. Het was erg indrukwekkend. Leuk was ook dat ze een lied van Princeton hadden voorzien van vuurwerk. Ik heb een filmpje op de site gezet.

Ik ben verhuisd naar het Old Graduate College [nieuwe adresgegevens + telefoonnummer : zie mijn signature]! Mijn kamer is onderdeel van het North Court en daarmee schitterend gelegen en zeer ruim. Ik heb twee kamers tot mijn beschikking en deel een badkamer met een vriendelijke jongen die politicologie studeert. Hoewel ikzelf erg veel geluk heb met de kamers die mij zijn toegewezen dit jaar, is het Housing Department het enige onderdeel van de universiteit hier die eens grondig gereorganiseerd mag worden. Eerst kregen we de “absolute garantie” dat we ook in de zomer in 1903 mochten blijven wonen - wat een foutje bleek. Toen werd ons verteld dat we voor 4 juli moesten verhuizen en toen… kregen alle 25 graduates die nog in 1903 een email op 2 juni om 11.15 uur dat er een foutje was gemaakt en dat we DIEZELFDE dag nog moesten verhuizen. De bouwvakkers liepen al door ons gebouw om dingen te slopen. Grappig genoeg hadden ze ons eerst van internet afgesloten en hebben ze ons daarna pas de mail verstuurd. Chaos brak los… Mooi detail is ook dat als je replyde op de email je een automatisch “out-of-office” bericht kreeg. Is het niet geweldig ?

De undergraduates hebben trouwens een mooie uitdrukking voor het Graduate College : “Where the third world meets the nerd world”. Ik vind het een heel typerende opmerking voor de undergraduates omdat als ze werkelijk de graduates zouden leren kennen ze zouden zien dat er nauwelijks studenten uit de Third World zijn. Enkel de First en de Second World is vertegenwoordigd op Princeton. Maar dat van de nerds is natuurlijk wel terecht :).

En… Mijn ouders zijn zo’n kleine twee weken overgekomen naar de VS! Het derde bezoek (!) van mijn ouders dit jaar was wederom erg geslaagd en het is volgens mij ook nog goed gelukt om hen dingen te laten zien die ze nog niet eerder hadden beleefd. Een uitstapje naar de gokpaleizen in Atlantic City was een indrukwekkende ervaring (die een 25% grotere omzet hebben dan die in Las Vegas!). “AC” ligt aan de zee en het is best grappig om over het strand lopend de zon te zien ondergaan in het land in plaats van in de zee. Daarnaast zijn we naar een wedstrijd van de NY Yankees geweest en hebben we de wijk Brooklyn doorwandeld. Deze wijk van New York vind ik zelf erg gezellig - en je komt nauwelijks toeristen tegen die enkel over elkaar heen buitelen op Manhattan. XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXx

This entry was posted on Thursday, March 15th, 2007 at 1:07 am and is filed under Cancer, Recovery-emails. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.