Ik lees nu je weblog weer eens, voor het eerst sinds een tijdje. Zo knap dat je alles hier gewoon opschrijft. Alles wat er met jou gebeurt – en dat is nogal veel. Ik denk aan je en wens je alleen maar positieve dingen!

Heel veel liefs, Pat

Ik wil toch even reageren op alle ellende, die je de afgelopen twee jaar over je heen gekregen hebt. Via Alexander hoorde ik het een en ander en vond ook je weblog. Hoewel ook ik uit ga van “Shit happens” en dat er geen pijl te trekken valt op hoe vaak het iemand raakt, vind ik toch dat jij wel heel erg vaak aan de beurt gekomen bent. Ik heb grote bewondering voor je moed en kracht om toch elke keer weer op te krabbelen en de draad weer op te pakken. Elke keer weer veel medeleven en een een positief commentaar op Alexanders weblog. Ook jouw grote steun in het begin van zijn leukemie en het Livestrongboek betekenen heel veel voor hem en ons. Ik wens van harte en zal voor je duimen, dat vanaf nu vooral de zon in je leven zal schijnen.

Hartelijke groeten
Elise Smakman (Alexanders moeder)